• Verslag trainingskamp selectie en verslagen 2e

    19 jan 2023
  • Dag 1

    Op de donderdagmorgen vroeg (04:00) was het waterkoud en goot het pijpenstelen. Ondanks dat was de stemming opperbest bij het 48 man (de vrijwel complete selectie + staf) grote reisgezelschap. De bestemming: Het zonnige zuiden, in dit geval Albufeira in Portugal. Iedereen was op tijd zijn bed uitgerold en we hoefden in tegenstelling tot vorig jaar niet naar de bus te zoeken, dus we vertrokken als gepland om 04.15 uur richting Zestienhoven. De vlucht verliep ook voorspoedig, al was er wat verbazing, dat we tot we stilstonden onze riemen vast moesten laten. Wellicht had dat te maken met de parkeer kwaliteiten van onze piloot. Een vrouw.

    Het hotel was werkelijk schitterend gelegen met uitzicht over zee. Alleen waren er een paar trapjes richting het grote zwembad. (helaas gevuld met behoorlijk koud water) 

    Gelukkig waren de biertjes nog kouder en de stemming werd nog beter. 

    Het eten (buffet) was redelijk, al kon Cees Bakker geen hagelslag vinden. 

    De eerste dag was vrij gehouden om bij te komen van de reis. Bijzonder: bij het zwembad lagen op wankele bedjes enige walrussen te zonnen. (Jan den Boer, Robert Straver, Tom van Daalen en Roberto de Koster, geloof ik, maar door mijn zonnebril kon ik het niet duidelijk zien)

    Na het diner ging ieder zijns' weegs. Vol verwachting richting het centrum van Albufeira. Daar bleken slechts een handjevol kroegen open. Daar men van tevoren gewaarschuwd was voor Richy Walbrinck waren alle dames thuisgebleven. En bij één kroeg hing een regenboogvlag…

    Anderen gingen naar het Casino om hun zwarte geld in te leveren. Daar was Cees duidelijk het langst mee bezig. Één van de spelers, die vanwege zijn vrouw liever niet genoemd wil worden, is uit de kast gekomen: hij heeft wel €20,- in een gok-kast gegooid: een triest dieptepunt van dit weekend. 

    Ik ging op tijd mijn bed in en werd alleen wakker van het geluid van een mekkerende geit in barensnood. Tevreden viel ik weer in slaap: Nick was ook weer veilig thuis!


    Dag 2

    Na het ontbijt, waar Cees Bakker weer geen hagelslag kon vinden, gingen we vroeg op pad om te gaan strijden om de prestigieuze 'Copa Algarve Portugal' (of zoiets). Dit mini toernooitje zou worden gespeeld in het enorme stadion van Imortal, de plaatselijke voetbalclub, spelend in de 4e divisie. De bus stopte inderdaad voor de 'artiesten-ingang', maar wij moesten de andere kant op. (Later bleek er een zweeds damesteam in het stadion te trainen. Om de één of andere vage reden moesten wij daarvoor wijken!) 

    Ons toernooi was op een bijveld. Om daar te komen moesten we een gigantische houten trap beklimmen. En nog een, en nog een. Enigszins buiten adem kwam ik op 'spelniveau'. De kantine bleek precies aan de andere kant. Het begon op een echt trainingskamp te lijken. 

    Een enthousiast figuur zat achter een tafeltje met een paar gigantische Copa's. Roberto keek bedenkelijk, want hoe moesten we de monstrueuze eerste prijs in hemelsnaam meekrijgen in onze kleine koffertjes? 

    En gezien het spelniveau bij de 'warming up' van onze eerste tegenstander leek dat een reëel risico. 

    Dat viel tegen (zie wedstrijdverslag). Het scorend vermogen van onze boys had duidelijk geleden onder het tekort aan nachtrust in combinatie met iets teveel alcohol. Het bleef 0-0. Ook de tweede wedstrijd resulteerde in een bloedeloos gelijkspel. De stemming langs de lijn werd er niet minder om. We koesterden onder een lekker zonnetje en dronken daar een smakelijk biertje bij, terwijl Roberto de maten van de beker behorend bij de 2e prijs ging opnemen. Die vielen tegen, dus er zat niets anders op dan de laatste pot flink te verliezen, want de 3e prijs was weer iets kleiner. Dat lukte met een eervolle 0-3.

    Tevreden keerden we hotelwaarts voor de lunch. 

    Ondertussen had trainer Rick Ouwerling van het tweede erg veel plezier op het strand. Hij had een leuk traininkje voor 'zijn' jongens bedacht. Dat werd hem na de gezellige vorige avond niet echt in dank afgenomen. De lunch verliep dan ook behoorlijk rustig. En de vrije middag werd door velen luierend bij het steenkoude zwembad doorgebracht. Een enkeling heeft het zelfs aangedurft te gaan zwemmen, maar degenen met huwelijkse verplichtingen bleven wijselijk op het droge. En Bas Koelemeijer. Deze zat met een laptop voor zich steeds gemeen te lachen. Hij was de quiz voor 's avonds aan het voorbereiden, waarbij hij vragen bedacht, welke zijn populaire status binnen de groep ernstig in gevaar zouden brengen. Dat hij daar zoveel lol om had was verbijsterend. 

    Die Quiz bleek voor de enkeling, die 'buiten schot' bleef, een groot succes. Er werd veel (uit-)gelachen en gezegd moet, dat hij zichzelf niet spaarde. De show werd nog even ruw verstoord door de Mart Hoogkamer van Ruurlo(?) die scoorde met zijn hit: 'Appie bier, Appie bier, Appie bier!!!' Er werd luid meegezongen. Had die man ook weer een goeie dag. (Zijn hit schijnt op youtube te vinden te zijn.)

    Na de uitslag, waarbij nog een 'shoot-out' nodig bleek, gingen de gokkers weer naar het casino om hun verlies van de vorige avond weer terug te winnen en de verstandigen gingen nog even op stap of naar bed. 


    Dag 3

    De volgende ochtend, waarop Cees Bakker weer geen hagelslag bij het ontbijtbuffet kon vinden, moesten we weer redelijk op tijd op, want de bus zou ons komen halen om te gaan 'peddelen'. Tenminste, dat had Jordan begrepen, want die was al bij de receptie wezen vragen om een zwemvest, vrezend voor een kapseizende kajak. Het bleek echter te gaan over de nieuwe variant op tennis: Padel. Daarvoor moesten we een stukje met de bus. Deze kwam niet op de afgesproken tijd, maar een half uur later. Cees schoot even uit zijn slof, toen de chauffeur doodleuk mopperde, dat iedereen op moest schieten, omdat we anders te laat zouden komen, terwijl hij toch op tijd was…

    Het paddelen was een groot succes, ondanks dat Tian Zi de sloot naast de baan nog probeerde te dempen met tennisballen. 

    Tevreden werd er geluncht, waarbij Jan den Boer Gerard Filius zover trachtte te krijgen, dat laatstgenoemde zou investeren in een Padelbaan. In Albufeira leek wat onpraktisch, maar in onze Beijerse Polder moest het wel een succes worden. Cees Bakker vreesde problemen met de benodigde vergunningen.

    's Middags ging het tweede op weg voor een paar oefenwedstrijden in een plaats op 40 minuten rijden. Ik had Rick (Ouwerling) beloofd over deze wedstrijden een verslag te schrijven, dus ik weer in de bus. Bij het sportveld haalde ik opgelucht adem: geen trappen! Ik wilde net gaan zitten met een koele versnapering, toen iemand van 'trainingskampen.nl' hevig stond te wenken. Het veld, waar onze subelite moest spelen lag een stukje verderop. En een stukje lager. Eenmaal puffend en steunend op de plaats van bestemming aangekomen moest ik ook vaststellen, dat die koele versnapering ook aan mijn neus voorbij zou gaan. Er was, behalve veld, helemaal niets. En ik had geen puf meer om weer terug te lopen naar boven. Bovendien moest ik de wedstrijden verslaan van ons tweede! En die begonnen al vrijwel direct. 

    De eerste wedstrijd was een debacle. Alsof onze jongens nog het halve strand van de 'leuke' training van gisteren in hun schoenen hadden meegenomen. Of de vaten bier van gisteren in hun buik. Zo haakte Al na 5 minuten Sander den Boer af. Hij zag de wereld voor een doedelzak aan en beweerde, dat hij zijn eigen benen niet meer voelde. De uitslag? Niet belangrijk. (Zie wedstrijdverslag)

    Coach Rick vond het niet leuk en maande zijn ploeg in de tweede wedstrijd het speelveld vooral klein te houden. Dat leek de jongens wel wat, wanneer dat zou betekenen, dat ze dan minder zouden hoeven te lopen. 

    Het tactisch concept bleek succesvol: er werd met 2-0 gewonnen. Tot onze grote opluchting was er voor dit sportieve hoogtepunt geen beker beschikbaar. 

    Terug in het hotel werden alle tenues gewassen en gestreken door een zingende Leo van Hamburg, zodat alles weer fris mee naar huis kon. Klasse!

    Het 'laatste avondmaal' werd genuttigd in spare-ribs speciaalzaak: Rib en Co. Deze Rib, maar wellicht was het Co, bleek verrassend goed nederlands te spreken. De biertjes waren groot, de spareribs prima en de sfeer voortreffelijk. Het goksyndicaat ging proberen het verlies van de vorige twee avonden terug te winnen, de anderen gingen hun vertier elders zoeken en ik ging met Roberto en Sjaak terug naar het hotel. Daar probeerde in de 'dancing' (weer twee trappen af) de plaatselijke mega-artiest de aanwezige bejaarden aan het dansen te krijgen met een soort elektronisch drumstel en een trompet. Wonder Instrumenten, want ze speelden ook verder, wanneer hij even een slokje water nam!

    Ik had het al snel gezien en zocht mijn bed op. 

    Dag 4 

    Wederom bleek er geen hagelslag voor Cees Bakker bij het ontbijtbuffet. En dat terwijl zijn stemming al matig was vanwege de ietwat teleurstellende gokresultaten. 

    We pakten onze biezen en de lange busreis richting Lissabon kon beginnen. Roberto miste haast de bus, omdat eerst nog even alle door Zinkweggers gebruikte kamers waren gecontrolleerd, voordat hij de €500,- borg terugkreeg. De kamers waren keurig door de Zinkweggers achtergelaten. En zo hoort het ook! Onze top-reisleider had ook nog lunchpakketten voor onderweg geregeld, dus ons kon niks gebeuren. 

    Het was vrij stil in de bus, iedereen zat een beetje weg te suffen en Jan den Boer sliep zelfs zonder daarbij te snurken. Marnix was de eerste die enige aandrang voelde en de chauffeur om de sleutel van het in de luxe bus aanwezige toilet vroeg. Die kreeg hij niet, maar de ietwat lompe Algarf beloofde een plaspauze in te lassen. Dat duurde echter nog een stief kwartiertje waardoor een aantal Zinkweggers het behoorlijk benauwd kregen. Ik ook. 

    In Lissabon werden we gedropt bij een soort parkje tegenover een paleis-achtig gebouw. Vanwege een actie van misdeelde leerkrachten en de derby Benfica-Sporting Lissabon was de binnenstad taboe. 

    We behielpen ons derhalve met een hapje en een biertje op één van de talloze terrasjes. Dat werd nog best gezellig. Zo gezellig, dat Henk Reedijk bijna de bus richting het vliegveld van Lissabon miste. 

    De terugreis verliep verder redelijk rustig. Iedereen was moe maar voldaan. 

    Om 22.15 landden we op Zestienhoven alwaar de bus klaarstond met bestemming de 'oude Lidl' aan de van Diepenhorstsingel. 

    Conclusie: wederom een uiterst geslaagd trainingskamp, welk als altijd voortreffelijk werd geregeld door manager Roberto de Koster. Waarvoor hulde!

    En maandag... had Cees Bakker weer hagelslag op zijn brood!


    Ype
     
    ____________________________________________________________________________________________
     
    Verslagen 2e
     

    Direct in het begin kreeg Buitenpost een vrije schop net buiten de zestien. Gelukkig ging deze bal nog net over. Na drie minuten kwamen onze boys toch op achterstand door te laks ingrijpen achterin. Dat zou onze boys wakker hebben moeten schudden, maar de slaap was duidelijk nog te diep.. 

    Melle Lorenz bleek even later wel bij de les. Een prima redding voorkwam erger en de hervatting leidde direct een goede aanval van onze semi-elite in. Het schot van Jelle ging net over. Een diepe bal zette helaas de spits van de tegenstander, die op een buitenpost stond af te wachten, in stelling. Deze maakte geen fout en lobte de 0-2 binnen.

    Het was duidelijk, dat het geen gemakkelijke middag zou gaan worden. Rechtsback Sander den Boer moest worden gewisseld. Joop viel voor hem in. 

    ZWB ging steeds beter combineren, zonder nog echt gevaarlijk te worden.

    Vooral Stijn Vermeij gaf qua inzet het goede voorbeeld. 

    Keeper Melle Lorenz' uitschuifbeen voorkwam met een safe in een één op één situatie de 0-3. En later nog eens met zijn vuisten. Goed keeperswerk!

    Een harde schuiver van net buiten de zestien was echter zelfs voor hem onbereikbaar: 0-3

    Toen de invaller ook moest uitvallen met een hamstring blessure moest coach Rick Ouwerling gaan improviseren. 

    Melle Lorenz bleef gelukkig uitstekend keepen. Dat voorkwam een grotere blamage.

    Aanvallend liet onze jongens te weinig zien en bij een mogelijk kansrijke uitbraak vergat het middenveld aan te sluiten. Wellicht was de strandtraining gisteren toch iets teveel van het goede geweest. Of het feestje daarna. In ieder geval haakte niet veel later Stijn ook uitgeput af. De 0-4 viel kort daarna. 

    Het werd op een uiterst lullige wijze zelfs nog 0-5 en 0-6 zelfs Melle werd hier moedeloos van. Langs de lijn probeerden de reserves inmiddels zich met bananen op de volgende wedstrijd, welke direct na dit debacle zou volgen, voor te bereiden. 

    Het fluitsignaal van de scheidsrechter kwam als geroepen. 

    'Man of the match': keeper Melle Lorenz!!

     

    De tweede wedstrijd van ons tweede zou de revanche voor de eerdere afgang moeten worden. 

    De boys begonnen wel beter. Het tempo van deze wedstrijd lag ook veel lager. Er kwamen zelfs kansen. Maar ook de voor Melle ingevallen doelman Arne de Jong was het werk aan de winkel. Erik Schipper, die verder een prima pot speelde, kreeg een wereldkans, maar had geen tijd genoeg om op zijn navigatie op te zoeken waar het doel was. (Hij stond zowat op de doellijn)

    Aan de andere kant bleek Arne wel goed bij de les met vaak nuttige ingrepen. 

    Jordan kreeg ook nog een schietkansje, maar zijn inzet werd gesmoord. 

    Dit kwam ook, doordat onze jongens toch wat scherper in de duels werden. Er werd zelfs gescoord, maar helaas werd deze goal door de grensrechter afgevlagd. 

    Trainer Rick Ouwerling had zijn jongens vermanend toegesproken ("met alle respect, maar…) en hen op het hart gedrukt het speelveld zo klein mogelijk te houden. Dat leek de jongens wel wat, omdat ze dachten, dat dat een hoop overbodig geloop zou schelen.

    Een steenharde inzet van 25 meter van David Hobbel kwam vol op de paal en de rebound van Erik ging hopeloos naast. 

    Het spel werd daarna wat harder. Coach Rick wisselde daarop preventief aspirant scheidsrechter Tian zi Zhang

    ZWB kreeg door de betere inzet wel meer kansen. 

    En dat werd beloond Jelle Klop tikte beheerst binnen op een assist van Senna Klaasen: 1-0!

    Er volgden nog wat goede acties aan de linker buitenkant van Jordan Virginia terwijl de tegenstander geen vuist meer leek te kunnen maken. Toch ging het nog maar net goed in de slotfase, maar Arne de Jong maakte geen fout.

    Een oogverblindende solo van wederom Jordan Virginia gooide de wedstrijd op slot: hij maakte zijn prachtige actie keurig zelf af: 2-0. De rest was slechts een formaliteit, hoewel de 2-1 nog even dreigde te vallen. Gelukkig bleek er een engeltje op de lat van Arne te zitten.

    Gelukkig was schijterd Bas Zwartbol tijdig, juist vóór de tweede wedstrijd, van het toilet in de kleedkamer bevrijd, zodat we weer voltallig de busreis naar het hotel konden aanvangen.

    Men of the match: Senna Klaassen en Jelle Klop.