• BlauwRodeHeeren onderonsje: Adrie van Dam memorial

    29 mei 2022
  •  
    Wanneer je, als links kritische journalist, wordt opgezadeld met de opdracht verslag te doen van een aristocratisch onderonsje zoals de Adrie-van-Dam-memorial, sta je niet bepaald te juichen. Maar je baas heeft connecties met dat stelletje hangbuikzwijnen, dus probeer je er toch maar het beste van te maken.

    En eerlijk gezegd viel het niet tegen. Er was goed bier en hele goede saté, dé twee basisvoorwaarden om een journalist te bewegen een redelijk positief verhaal in elkaar te flansen, ondanks diens streven te allen tijde politiek correct-kritisch dit soort ons-kent-ons bijeenkomsten te verslaan. Want het moge duidelijk zijn, dat ik walg van dit soort elkaar de bal toespelende avondjes.

    Hier leek het ook deze kant op te gaan. De wedstrijd, georganiseerd ter nagedachtenis van een twaalf jaar geleden plotseling overleden lid (Inderdaad: Adrie van Dam), was van een te verwachten bedroevend niveau, maar de emoties waren echt. In aanwezigheid van eregaste Lieneke van Dam werd even stilgestaan bij het heengaan van dierbaren. Hierbij hoorde ik ook namen zoals Piet de Groot en Bas Meinster. Even praten over deze illustere figuren; de emoties bij deze herdenkende Heeren (en dames) kwamen bij uw reporter niet gemaakt over. En dat verraste me, want als doorgewinterd journalist ben ik gewend snel door de hypocrisie van dit soort lieden heen te prikken. Men herdacht, ieder gewoon even op zijn of haar eigen manier. Vanuit het hart.

    De wedstrijd was, zoals hierboven al aangegeven, van bedroevend niveau. Zelfs qua kleding was het een chaos. De rechtsbuiten van de blauwen had een zwart broekje aan, behorend bij de roden. Navraag maakte duidelijk, dat het bij het zwarte broekje behorende rode shirt ‘gekrompen was in de was’, en er met enige moeite alleen een passend blauw shirt was gevonden. Bij wie deze Maradonna nou precies hoorde was niet geheel duidelijk, maar gezien de kwaliteit van zijn spel maakte dat niet echt veel uit. De coach van beide teams, Mark Smeding (’The only one’), had een tactische meesterzet bedacht: Gezien de conditie van het spelersmateriaal had hij met draagbare doelen het speelveld een stuk verkleind, iets, waartegen de volgens mij Oost-Indisch blinde scheidsrechter (John Elderson) ernstig verzuimde op te treden. Zo werd een corner een vrije schop van juist buiten de zestien en een penalty een achterbal. Ik besloot mezelf juist vóór aanvang maar moed in te drinken met een Tureluur Triple. Bij biertje nummer twee stond het 2-0, geloof ik, halverwege biertje drie was het opeens 6-3. Maar dat was, geloof ik, in de tweede helft, ergens ben ik de tel kwijtgeraakt (Het kan dus ook biertje vier geweest zijn…)

    Het eindsignaal kwam als een ware verlossing, want het vertoonde spel deed een beetje pijn aan de ogen. Ik probeerde als gewetensvol reporter, in ieder geval nog te achterhalen wie de doelpunten had gescoord, maar dat viel niet mee. Volgens de scheidsrechter was het 7-7 geworden, maar dat kon nooit kloppen, want ik kwam tot:

    Henk Reedijk: 3x, Martin Hordijk 2x, Ton Vogelaar geen keer, Youri Ooms 2x, Robin Loohuis 2x, Peter van Dam 3x, Jerry Tilro 2x, Chris Kruithof 1x (eigen doel), Martijn Krediet geen keer, Kevin Brasser 2x, Ton van Driel: 2x, Mark Veerman 1x, Ramon Orgers 2x, enz enz.

    Ik kwam op 23 doelpunten. Om tureluurs van te worden. Er klopte helemaal niks van. Maar voor deze wedstrijd leek dat ook niets uit te maken. Het ging over herdenken en het leven vieren. Toen ik, gedreven door de tureluursjes even richting toilet moest, kwam ik in de kantine een jonge moeder met een heel klein baby’tje tegen, een ‘platteke’ zoals ze in België zeggen. De toekomst. Opeens werd ik wee van binnen en besloot snel huiswaarts te keren,  tenminste, na nog één tureluurtje en een sateetje, me aangereikt door Rick Reedijk, die zijn ome Bertus en Leo de Reus een handje hielp met het verstrekken van deze brodeloze, maar verder toch voortreffelijke versnapering.  (Klasse!)